This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>
३९०
 
</ignore>
<ignore>
शैव-उपनिषदः
 
</ignore>
<title>
हेरम्बोपनिषत्
 
</title>
<p>
सह नाववतु इति - --शान्तिः
 
</p>
<p>
अथातो हेरम्बोपनिषदं व्याख्यास्यामः । गौरी सा सर्वमङ्गला सर्वज्ञं

परिसमेत्योवाच ।
 
</p>
<verse n="1">
अधीहि भगवन्नात्मविद्यां प्रशस्तां यया जन्तुर्मुच्यते मायया च ।

यतो दुःखाद्विमुक्तो याति लोकं परं शुभ्रं केवलं सात्त्विकं च ॥
</verse>
<verse>
तां वै स होवाच महानुकम्पासिन्धुर्बन्धुर्भुवनस्य गोप्ता ।

श्रद्धस्वैतद्गौरि सर्वात्मना त्वं मा ते भूयः संशयोऽस्मिन् कदाचित् ॥
</verse>
<verse>
हेरम्बतत्त्वे परमात्मसारे नो वै योगान्नैव तपोबलेन ।

नैवायुधप्रभावतो महेशि दग्धं पुरा त्रिपुरं दैवयोगात् ॥ ३ ॥
</verse>
<verse>
तस्यापि हेरम्बगुरोः प्रसादाद्यथा विरिञ्चिर्गरुडो मुकुन्दः ।

देवस्य यस्यैव बलेन भूयः स्वं स्वं हितं प्राप्य सुखेन सर्वम् ॥
</verse>
<verse>
मोदन्ते स्वे स्वे पदे पुण्यलब्धे सर्वैर्देवैः पूजनीयो गणेशः ।

प्रभुः प्रभूणामपि विघ्नराज :जः सिन्दूरवर्णः पुरुषः पुराणः ॥ ५ ॥
</verse>
<verse>
लक्ष्मीसहायोऽद्वयकुञ्जराकृतिश्चतुर्भुजश्चन्द्रकलाकलापः ।

मायाशरीरो मधुरस्वभावस्तस्य ध्यानात् पूजनात्तत्स्वभावाः ॥
</verse>
<verse>
संसारपारं मुनयोऽपि यान्ति स वा ब्रह्मा स प्रजेशो हरिः सः ।

इन्द्रः स चन्द्रः परमः परात्मा स एव सर्वो भुवनस्य साक्षी ॥
</verse>
<verse>
स सर्वलोकस्य शुभाशुभस्य तं वै ज्ञात्वा मृत्युमत्येति जन्तुः ।

नान्यः पन्था दुःखविमुक्तिहेतुः सर्वेषु भूतेषु गणेशमेकम् ॥८॥
 
</verse>
</page>