भ्रान्त्या तु केचन तपः परुषषं[^1] चरन्तो
 

मोक्षार्यय[^2] सिद्धमपि मोहंक्षमुपेक्षमाणा
 
:।
आवेदेहपातंतमपि ते ग्लपयन्ति देहात.
 
न्
स्वस्मिनन्[^3] प्रणश्यति भविष्यति कस्य मोक्षः ॥ २६ ॥
यहा
 
यद्वा वेदविदादां मतेन भतेन भवतस्तवतस्तत्त्वं किमप्युच्यते

येन स्यात्सुखमात्मनस्तदखिलैः कर्तव्य मेवाञ्ञ्जसा ।
मै
नैवामुत्र तु भावि किञ्चन फलं दैत्यप्रभो को हि तद्

वेदेति श्रुतिरेव सा भगवती ब्रूते[^4] कुतस्तैते भयम् ॥ २७॥

 
इत्येव सत्यार्वं सन्यायं सदृष्टान्तं च तटस्थ सहान्तंच तटस्थत्[^5]तयेव प्रसक्तानु-

प्रसक्त्येव रहस्यतयेव अनुकम्पतयेवानुजिघृक्षयेव प्रति
-
पादयति दनुजशासने तमः प्रधानतथाया दनुजानां सुख-

प्रवणतथाया हृद‌यानां बद्धमौनतथाया भार्गवाचार्यस्य विश्वस
-
नीयतयांया मधुसूदनाकारस्य परिणततथाया सुपर्वगणकृता-
ना
मावश्यकतया भवितव्यताया दुर्लङ्‌ध्घ्यतया च विष्णुमायाया-
2.
 
[^1]A.,M.- पुरुषाः

[^2. ]T addis one more सिद्ध
 

[^3. ]M -– तस्मिन
सन्निन
 
न्, A
 
-सस्मिन्
[^4. ]A, M have gap for of
3. ब्रू
[^5]T- तटस्थयेव
 

 
[^6. ]A,M.- कृतानाम्
 
PP
 

 
 
30
 

 
1