Proofing

This page has not been fully proofread.

चतुर्थोऽध्यायः ः ।
 
६२९
 
ब्रह्मविद्याफलं मोक्षं स्वर्ग लोकम्; स्वर्गलोकशब्दः त्रिविष्टे-
पवाच्यपि सन् इह प्रकरणात् मोक्षाभिधायकः ; इतः अ-
स्माच्छरीरपातात् ऊर्ध्वं जीवन्त एव विमुक्ताः सन्तः ॥
 
तस्मिञ्छुक्लमुत नीलमाहुः पिङ्गल‍ ह
रितं लोहितं च । एष पन्था ब्रह्मणा हा-
नुवित्तस्तेनैति ब्रह्मवित्पुण्यकृत्तैजसश्च ॥
 
तस्मिन् मोक्षसाधनमार्गे विप्रतिपत्तिर्मुमुक्षूणाम् ; क-
थम् ? तस्मिन् शुकं शुद्धं विमलम् आहुः केचित् मुमुक्षवः ;
नीलम् अन्ये, पिङ्गलम् अन्ये, हरितं लोहितं च- यथादर्श-
नम् । नाड्यस्तु एताः सुषुम्नाद्याः श्लेष्मादिरस संपूर्णा :-
शुक्लस्य नीलस्य पिङ्गलस्येत्याद्युक्तत्वात् । आदित्यं वा मोक्ष-
मार्गम् एवंविधं मन्यन्ते - ' एष शुकु एष नील: '
दिश्रुत्यन्तरात् । दर्शनमार्गस्य च शुक्लादिवर्णासंभवात् । स-
थापि तु प्रकृतात् ब्रह्मविद्यामार्गात् अन्ये एते शुक्लादय: ।
ननु शुल: शुद्धः अद्वैत मार्ग:-
: सह अनुद्रवणात्; यान् शुक्लादीन् योगिनो मोक्षप-
 
वाचकैः
 
'
 
-
 
इत्या-
 
न, नीलपीतादिशब्दैः वर्ण-
 
थान् आहुः, न ते मोक्षमार्गाः; संसारविषया एव हि ते-
 
चक्षुष्टो वा मूर्ध्नो वान्येभ्यो वा शरीरदेशेभ्यः' इति श-
रीरदेशान्निःसरणसंबन्धात् ब्रह्मादिलोकप्रापका हि ते ।
 
'