Proofing

This page has not been fully proofread.

क. २०.]
 
द्वितीयोऽध्यायः ।
 
२५३
 
निर्मिनुयात् अतोऽयुक्तमिति चेत् — न, शास्त्रात्; शास्त्रं
संसारिण: 'एवमेवास्मादात्मनः' इति जगदुत्पत्त्यादि
दर्शयति ; तस्मात् सर्वे श्रद्धेयमिति स्यादयम् एकः पक्षः ॥
 
' यः सर्वज्ञः सर्ववित्' ' योऽशनायापिपासे अत्येति '
असङ्गो न हि सज्जते ' ' एतस्य वा अक्षरस्य प्रशासने '
' यः सर्वेषु भूतेषु तिष्ठन् - अन्तर्याम्यमृतः ' ' स यस्तान्पुरु-
षान्निरुह्यात्यक्रामत्' ' स वा एष महानज आत्मा' ' एष
सेतुर्विधरण: ' 'सर्वस्य वशी सर्वस्येशान : '
 
पाप्मा विजरो विमृत्युः
 
"
 
-
 
-----
 
,
 
"
 
तत्तेजोऽसृजत
 
'य आत्मापहत-
 
"
 
6 आत्मा वा
 
.
 
,.
 
इदमेक एवाग्र आसीत् ' ' न लिप्यते लोकदुःखेन बाह्य : '
इत्यादिश्रुतिशतेभ्यः — स्मृतेश्व ' अहं सर्वस्य प्रभवो मत्तः
सर्व प्रवर्तते' इति - परोऽस्ति असंसारी श्रुतिस्मृतिन्याये-
भ्यश्च ; स च कारणं जगतः । ननु ' एवमेवास्मादा-
त्मन: इति संसारिण एवोत्पत्तिं दर्शयतीत्युक्तम् — न,
' य एषोऽन्तर्हृदय आकाश:' इति परस्य प्रकृतत्वात्,
परस्यैव परामर्श: । ' कैष तदा-
भूत्' इत्यस्य प्रश्नस्य प्रतिवचनत्वेन आकाशशब्दवाच्यः
पर आत्मा उक्तः ' य एषोऽन्तर्हृदय आकाशस्तस्मिञ्छेते '
 
,
 
अस्मादात्मनः ' इति युक्तः
 
इति ; ' सता सोम्य तदा संपन्नो भवति' ' अहरहर्गच्छन्त्य