This page has not been fully proofread.

सौन्दर्यलहरी ।
 
तत्त्वन्तं शक्त्या तिमिरपरिपन्थिस्फुरणया
स्फुरन्नानारत्नाभरणपरिणद्धेन्द्रधनुषम् ।
 
तव श्यामं मेघं कमपि मणिपूरैकशरणं
 
निषेवे वर्षन्तं हरमिहिरतप्तं त्रिभुवनम ॥ ४० ॥
 
तवाधारे मूले सह समयया लास्यपरया
 
वात्मानं मन्ये नवरस महाताण्डवनटम् ।
उभाभ्यामेताभ्यामुदयविधिमुद्दिश्य दयया
 
सनाथाभ्यां जज्ञे जनकजननीमज्जगदिदम् ॥ ४१ ॥
 
गतैर्माणिक्यत्वं गगनमणिभिः सान्द्रवटितं
 
किरीटं ते हैमं हिमगिरिसुते कीर्तयति यः ।
 
स नीडेयच्छायाच्छुरणशबलं चन्द्रशकलं
 
१३५
 
धनुः शौनासीरं किमिति न निबध्नाति धिषणाम् ॥ ४२ ॥
 
धुनोतु ध्वान्तं नस्तुलितदलितेन्दीवरवनं
 
घनस्निग्धश्लक्ष्णं चिकुरनिकुरुम्बं तव शिवे ।
 
यदीयं सौरभ्यं सहजमुपलब्धुं सुमनसो
 
वसन्त्यस्मिन्मन्ये वलमथनवाटीविटपिनाम् ॥ ४३ ॥