This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>
१३०
 
</ignore>
<ignore>
सौन्दर्यलहरी ।
 
</ignore>
<verse>
किरन्तीमङ्गेभ्यः किरणनिकुरुम्बामृतरसं
 

हृदि त्वामाधत्ते हिमकरशिलामूर्तिमिव यः ।

स सर्पाणां दर्पं शमयति शकुन्ताधिप इव
 

ज्वरपुप्लुष्टान्दृष्ट्राया सुखयति सुधाधार सिरया ॥ २० ॥
 
</verse>
<verse>त
टिल्लेखातन्वीं तपनशशिवैश्वानरमयीं
 

निषण्णां षण्णामप्युपरि कमलानां तव कलाम्

महापद्माटव्यां मृदितमलमायेन मनसा
 

महान्तः पश्यन्तो दधति परमाह्लादलहरीम् ॥ २१ ॥
 
</verse>
<verse>
भवानि त्वं दासे मयि वितर दृष्टिटिं सकरुणा-
 

मिति स्तोतुं वाञ्छन्कथयति भवानि त्वमिति यः ।

तदैव त्वं तस्मै दिशसि निजसायुज्यपदवीं
 

मुकुन्दब्रह्मेन्द्रस्फुटमकुटनीराजितपदाम् ॥ २२ ॥
 
</verse>
<verse>
त्वया हृत्वा वामं वपुरपरितृप्तेन मनसा
 

शरीरार्धं शंभोरपरमपि शङ्के हृतमभूत् ।
 

यदेतत्त्वद्रूपं सकलमरुणाभं त्रिनयनं
 

कुचाभ्यामानम्रं कुटिलशशिचूडालमकुटम् ॥ २३ ॥
 
</verse>
</page>