This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>
सौन्दर्यलहरी ।
 
१२.
 
</ignore>
<verse>
कवीन्द्राणां चेतः कमलवनबालातपरुचिं
 

भजन्ते ये सन्तः कतिचिदरुणामेव भवतीम् ।
 

विरिञ्चिप्रेयस्यास्तरुणतरशृङ्गारलहरी-
 

गभीराभिर्वाग्भिर्विदधति सतां रञ्जनममी ॥ १६ ॥
 
</verse>
<verse>
सवित्रीभिर्वाचां शशिमणिशिलाभङ्गरुचिभि-

र्व
शिन्याद्याभिस्त्वां सह जननि संचिन्तयति यः ।

स कर्ता काव्यानां भवति महतां भङ्गिरुचिभि-

र्वचोभिर्वाग्देवीवदनकमलामोदमधुरैः ॥ १७ ॥
 
</verse>
<verse>
तनुच्छायाभिस्ते तरुणतरणिश्रीसरणिभि-
 

र्
दिवं सर्वामुर्वी मरुणिमनि मग्नां स्मरति यः ।

भवन्त्यस्य त्रस्यद्वनहरिणशालीननयनाः
 

सहोर्वश्या वश्याः कति कति न गीर्वाणगणिकाः ॥ १८ ॥
 
</verse>
<verse>
मुखं बिन्दुं कृत्वा कुचयुगमधस्तस्य तदधो
 

हरार्धं ध्यायेद्यो हरमहिषि ते मन्मथकलाम् ।

स सद्यः संक्षोभं नयति वनिता इत्यतिलघु

त्रिलोकीमप्याशु भ्रमयति रवीन्दुस्तनयुगाम् ॥ १९ ॥
 
</verse>
<ignore>
S. S. 9
 
</ignore>
</page>