This page has not been fully proofread.

सौन्दर्यलहरी ।
 
१२.९
 
कवीन्द्राणां चेतः कमलवनबालातपरुचिं
 
भजन्ते ये सन्तः कतिचिदरुणामेव भवतीम् ।
 
विरिञ्चिप्रेयस्यास्तरुणतरशृङ्गारलहरी-
 
गभीराभिर्वाग्भिर्विदधति सतां रञ्जनममी ॥ १६ ॥
 
सवित्रीभिर्वाचां शशिमणिशिलाभङ्गरुचिभि-
शिन्याद्याभिस्त्वां सह जननि संचिन्तयति यः ।
स कर्ता काव्यानां भवति महतां भङ्गिरुचिभि-
र्वचोभिर्वाग्देवीवदनकमलामोदमधुरैः ॥ १७ ॥
 
तनुच्छायाभिस्ते तरुणतरणिश्रीसरणिभि-
 
दिवं सर्वामुर्वी मरुणिमनि मनां स्मरति यः ।
भवन्त्यस्य त्रस्यद्वनहरिणशालीननयनाः
 
सहोर्वश्या वश्याः कति कति न गीर्वाणगणिकाः ॥ १८ ॥
 
मुखं बिन्दुं कृत्वा कुचयुगमधस्तस्य तदधो
 
हरार्धं ध्यायेद्यो हरमहिषि ते मन्मथकलाम् ।
स सद्यः संक्षोभं नयति वनिता इत्यतिलघु
त्रिलोकीमप्याशु भ्रमयति रवीन्दुस्तनयुगाम् ॥ १९ ॥
 
S. S. 9