This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>
प्रौढानुभूतिः ।
 
२१५
 
</ignore>
<verse>
नित्यस्फूर्तिमयोऽस्मि निर्मलसदाकाशोऽस्मि शान्तोऽस्म्यहं

नित्यानन्दमयोऽस्मि निर्गतमहामोहान्धकारोऽस्म्यहम् ।

विज्ञातं परमार्थतत्त्वमखिलं नैजं निरस्ताशुभं

मुक्तप्राप्यमपास्तभेदकलनाकैवल्यसंज्ञोऽस्म्यहम् ॥ ८ ॥
 
</verse>
<verse>
स्वाप्नद्वैतवदेव जाग्रतमपि द्वैतं मनोमात्रकं
 
मिध्

मिथ्
येत्येव विहाय सञ्च्चिदमलस्वान्तैकरूपोऽस्म्यहम् ।

यद्वा वेद्यमशेषमेतदनिशं मद्रूपमेवेत्यपि
 

ज्ञात्वा त्यक्तमरुन्महोदधिरिव प्रौढो गभीरोऽस्म्यहम् ॥
 
</verse>
<verse>
गन्तव्यं किमिहास्ति सर्वपरिपूर्णस्याप्य खण्डाकृतेः

कर्तव्यं किमिहास्ति निष्क्रियतनोर्मोक्षैकरूपस्य मे

निद्वैतस्य न हेयमन्यदपि वा नो वाप्युपेयान्तरं

शान्तोऽद्यास्मि विमुक्ततोयविमलो मेघो यथा निर्मलः ॥
 
</verse>
<verse>
किं नः प्राप्तमितः पुरा किमधुना लब्धं विचारादिना

यस्मात्तत्सुखरूपमेव सततं जाज्वल्यमानोऽस्म्यहम् ।

किं वापेक्ष्यमिहापि मय्यतितरां मिध्थ्याविचारादिकं

द्वैताद्वैतविवर्जिते समरसे मौनं परं संमतम् ॥ ११ ॥
 
</verse>
</page>