This page has not been fully proofread.

१४
 
अपरोक्षानुभूतिः ।
 
यथा शशी जले भाति चञ्चलत्वेन कस्यचित् ।
तद्वदात्मनि देहत्वं पश्यत्यज्ञानयोगतः ॥ ८६ ॥
 
एवमात्मनि नज्ञाते देहाध्यासो हि जायते ।
 
स एवात्मा परिज्ञातो लीयते च परात्मनि ॥ ८७ ॥
 
सर्वमात्मतया ज्ञातं जगत्स्थावरजङ्गमम् ।
 
अभावात्सर्वभावानां देहानां चात्मता कुतः ॥ ८८ ॥
 
आत्मानं सततं जानन्कालं नय महामते ।
प्रारब्धमखिलं भुञ्जन्नोद्वेगं कर्तुमर्हसि ॥ ८९ ॥
 
उत्पन्नेऽप्यात्मविज्ञाने प्रारब्धं नैव मुञ्चति ।
इति यच्छ्रूयते शास्त्रात्तन्निराक्रियतेऽधुना ॥ ९० ॥
 
तत्त्वज्ञानोदयादूर्ध्वं प्रारब्धं नैव विद्यते ।
देहादीनामसत्यत्वाद्यथा स्वप्नः प्रबोधतः ॥ ९१ ॥
 
कर्म जन्मान्तरकृतं प्रारब्धमिति कीर्तितम् ।
 

 
तत्तु जन्मान्तराभावात्पुंसो नैवास्ति कर्हिचित् ॥ ९२ ॥
 
स्वप्नदेहो यथाभ्यस्तस्तथैवायं हि देहकः ।
 
अध्यस्तस्य कुतो जन्म जन्माभावे स्थितिः कुतः ॥ ९३ ॥