<page>
<ignore>पञ्चमोऽध्यायः ।
 
१५७
 
</ignore>
<p>संन्यासं परित्यागं कर्मणां शास्त्रीयाणाम् अनुष्ठेयविशे-

षाणां शंससि प्रशंससि कथयसि इत्येतत् । पुनः योगं च
 
-
 

तेषामेव अनुष्ठानम् अवश्यकर्तव्यं शंससि । अतः मे कतरत्

श्रेयः इति संशय:- किं कर्मानुष्ठानं श्रेयः, किं वा तद्धा-

नम् इति । प्रशस्यतरं च अनुष्ठेयम् । अतश्च यत् श्रेयः

प्रशस्यतरम् एतयोः कर्मसंन्यासकर्मयोगयोः यदनुष्ठानात्

श्रेयोवाप्तिः मम स्यादिति मन्यसे तत् एकम् अन्यतरत् सह

एकपुरुषानुष्ठेयत्वासंभवात् मे ब्रूहि सुनिश्चितम् अभिप्रेतं

तवेति ॥
 
</p>
<p>स्वाभिप्रायम् आचक्षाणो निर्णयाय श्रीभगवानुवाच -
--</p>
<verse>श्रीभगवानुवाच-
 
--
संन्यासः कर्मयोगश्च निःश्रेयसकरावुभौ ।

तयोस्तु कर्मसंन्यासात्कर्मयोगो विशिष्यते ॥
 
<fix> २ ॥</fix></verse>
<p>संन्यासः कर्मणां परित्यागः कर्मयोगश्च तेषामनुष्ठानं

तौ उभौ अपि निःश्रेयसकरौ मोक्षं कुर्वते ज्ञानोत्पत्तिहेतुत्वेन ।

उभौ यद्यपि निःश्रेयसकरौ, तथापि तयोस्तु निःश्रेयसहेत्वोः

कर्मसंन्यासात् केवलात् कर्मयोगो विशिष्यते इति कर्मयोगं

स्तौति ।
 
</p>
</page>