<page>
<ignore>१३४
 
श्रीमद्भगवद्गीताभाष्ये
 
</ignore>
<p>अर्पणम्' इति असमस्ते पदे । यत् अर्पणबुद्ध्या गृह्यते लोके

तत् अस्य ब्रह्मविदः ब्रह्मैव इत्यर्थः । ब्रह्म हविः तथा यत्

हविर्बुद्ध्या गृह्यमाणं तत् ब्रह्मैव अस्य । तथा ' ब्रह्माग्नौ ' इति

समस्तं पदम् । अग्निरपि ब्रह्मैव यत्र हूयते ब्रह्मणा कर्त्रा,

ब्रह्मैव कर्तेत्यर्थः । यत् तेन हुतं हवनक्रिया तत् ब्रह्मैव । यत्

तेन गन्तव्यं फलं तदपि ब्रह्मैव ब्रह्मकर्मसमाधिना ब्रह्मैव

कर्म ब्रह्मकर्म तस्मिन् समाधिः यस्य सः ब्रह्मकर्मसमाधिः

तेन ब्रह्मकर्मसमाधिना ब्रह्मैव गन्तव्यम् ॥
 
</p>
<p>एवं लोकसंग्रहं चिकीर्षुणापि क्रियमाणं कर्म परमार्थत:
तः
अकर्म, ब्रह्मबुद्धयुपसृदितत्वात् । एवं सति निवृत्तकर्मणोऽपि

सर्वकर्मसंन्यासिनः सम्यग्दर्शनस्तुत्यर्थे यज्ञत्वसंपादनं ज्ञानस्य

सुतरामुपपद्यते ; यत् अर्पणादि अधियज्ञे प्रसिद्धं तत् अस्य

अध्यात्मं ब्रह्मैव परमार्थदर्शिन इति । अन्यथा सर्वस्य

ब्रह्मत्वे अर्पणादीनामेव विशेषतो ब्रह्मत्वाभिधानम् अनर्थकं

स्यात् । तस्मात् ब्रह्मैव इदं सर्वमिति अभिजानतः विदुषः

कर्माभावः । कारकबुद्धयभावाच्च । न हि कारकबुद्धिरहितं

यज्ञाख्यं कर्म दृष्टम् । सर्वमेव अग्निहोत्रादिकं कर्म शब्दस-

मर्पितदेवताविशेषसंप्रदानादिकारकबुद्धिमत् कर्त्रभिमानफला-

भिसंधिमञ्च्च दृष्टम् ; न उपमृदितक्रियाकारक फलभेदबुद्धिमत्
 
</p>
</page>