<page>
<ignore>३३२
 
श्रीमद्भगवद्गीताभाष्ये
 
</ignore>
<p>यस्य सोऽहम् एवंरूपः न शक्यः अहं नृलोकेंके मनुष्य-

लोके द्रष्टुं त्वदन्येन त्वत्तः अन्येन कुरुप्रवीर ॥
 
</p>
<verse>मा ते व्यथा मा च विमूढभावो

दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् ।

व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं
 

तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ ४९ ॥
 
</verse>
<p>मा ते व्यथा मा भूत् ते भयम् , मा च विमूढभाव:
वः
विमूढचित्तता, दृष्ट्वा उपलभ्य रूपं घोरम् ईदृक् यथादर्शितं

मम इदम् । व्यपेतभीः विगतभयः, प्रीतमनाश्च सन्

पुनः भूयः त्वं तदेव चतुर्भुजं रूपं शङ्खचक्रगदाधरं तब
व
इष्टं रूपम् इदं प्रपश्य ॥
 
</p>
<verse>संजय उवाच-
 
—
इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा

स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः ।

आश्वासयामास च भीतमेनं
 

भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ ५० ॥
 
</verse>
<p merge-next="true">इति एवम् अर्जुनं वासुदेवः तथाभूतं वचनम् उक्त्वा,
 
</p>
</page>