Proofing

This page has not been fully proofread.

अष्टादशोऽध्यायः ।
 
५४९
 
विरतो दुश्चरितात् ' ' त्यज धर्ममधर्म च' इत्यादिश्रुतिस्मृति-
भ्यः- सर्वधर्मान् परित्यज्य संन्यस्य सर्वकर्माणि इत्येतत् ।
माम् एकं सर्वात्मानं समं सर्वभूतस्थितम् ईश्वरम् अच्युतं
गर्भजन्मजरामरणवर्जितम् ' अहमेव ' इत्येवं शरणं व्रज, न
मत्तः अन्यत् अस्ति इति अवधारय इत्यर्थः । अहं त्वा त्वाम्
एवं निश्चितबुद्धिं सर्वपापेभ्यः सर्वधर्माधर्मबन्धनरूपेभ्यः मो-
यिष्यामि स्वात्मभावप्रकाशीकरणेन । उक्तं च ' नाशया-
म्यात्मभावस्थो ज्ञानदीपेन भास्वता' इति । अतः मा शुचः
शोकं मा कार्षीः इत्यर्थः ॥
 
'
 
अस्मिन्गीताशास्त्रे परमनिःश्रेयससाधनं निश्चितं किं
ज्ञानम्, कर्म वा, आहोस्वित् उभयम् ? इति । कुत: संशय: ?
यज्ज्ञात्वामृतमश्नुते' 'ततो मां तत्त्वतो ज्ञात्वा विशते तद-
नन्तरम्' इत्यादीनि वाक्यानि केवलाज्ज्ञानात् निःश्रेयसप्रा-
प्तिं दर्शयन्ति । 'कर्मण्येवाधिकारस्ते' 'कुरु कर्मैव' इत्येव-
मादीनि कर्मणामवश्यकर्तव्यतां दर्शयन्ति । एवं ज्ञानकर्मणोः
कर्तव्यत्वोपदेशात् समुच्चितयोरपि निःश्रेयसहेतुत्वं स्यात्
इति भवेत् संशयः कस्यचित् । किं पुनरत्र मीमांसाफलम् ?
ननु एतदेव - - एषामन्यतमस्य परमनिः श्रेयससाधनत्वावधा-
रणम; अत: विस्तीर्णतरं मीमांस्यम् एतत् ॥
 
S. B. 11. 18