<page>
<ignore>सप्तमोऽध्यायः ।
 
२२५
 
</ignore>
<p>स तया मद्विहितया श्रद्धया युक्तः सन् तस्याः देवतात -
न्वा:
न्वाः राधनम् आराधनम् ईहते चेष्टते । लभते च ततः

तस्याः आराधितायाः देवतातन्वाः कामान् ईप्सितान् मयैव

परमेश्वरेण सर्वज्ञेन कर्मफलविभागज्ञतया विहितान् निर्मि-

तान् तान्, हि यस्मात् ते भगवता विहिताः कामाः तस्मात्

तान् अवश्यं लभते इत्यर्थ:थः । 'हितान्'&apos;हितान्&apos; इति पदच्छेदे

हितत्वं कामानामुपचरितं कल्प्यम्; न हि कामा हिताः

कखस्यचित्त ॥
 
</p>
<p>यस्मात् अन्तवत्साधनव्यापारा अविवेकिनः कामिनश्च
 

ते, अत:-
 
-
 
तः —</p>
<verse>अन्तवत्तु फलं तेषां
 

तद्भवत्यल्पमेधसाम् ।
 
देवान्देवयजो यान्ति
 
मद्भक्ता यान्ति मामपि ॥ २३ ॥
 
अन्तवत् विनाशि तु फलं तेषां तत् भवति अल्पमेधसां
।
देवान्देवयजो यान्ति
मद्भक्ता यान्ति मामपि ॥ २३ ॥</verse>
<p>अन्तवत् विनाशि तु फलं तेषां तत् भवति अल्पमेधसां
अल्पप्रज्ञानाम् । देवान्देवयजो यान्ति देवान् यजन्त इति

देवयजः, ते देवान् यान्ति, मद्भक्ता यान्ति मामपि । एवं

समाने अपि आयासे मामेव न प्रपद्यन्ते अनन्तफलाय,

अहो खलु कष्टं वर्तन्ते, इत्यनुक्रोशं दर्शयति भगवान् ॥
 
</p>
<ignore>S. B. 15
 
</ignore>
</page>