<page>
<ignore>पञ्चमोऽध्यायः ।
 
-
 
१५३
 
</ignore>
<p>तयोस्तु कर्मयोगो विशिष्यते' इति प्रतिवचनम् । एतत्

निरूप्यम् — किम् अनेन आत्मवित्कर्तृकयोः संन्यासक-

र्मयोगयोः निःश्रेयसकरत्वं प्रयोजनम् उक्त्वा तयोरेव कुत-

श्चित् विशेषात् कर्मसंन्यासात् कर्मयोगस्य विशिष्टत्वम्

उच्यते ? आहोस्वित् अनात्मवित्कर्तृकयोः संन्यासकर्मयो-

गयोः तदुभयम्
उच्यते ? इति । किंचात:तः- यदि आत्म-

वित्कर्तृकयोः कर्मसंन्यासकर्मयोगयोः निःश्रेयसकरत्वम्,

तयोस्तु कर्मसंन्यासात् कर्मयोगस्य विशिष्टत्वम् उच्यते ;

यदि वा अनात्मवित्कर्तृकयोः संन्यासकर्मयोगयोः तदुभयम्

उच्यते इति । अत्र उच्यते—- आत्मवित्कर्तृकयोः संन्यास-

कर्मयोगयोः असंभवात् तयोः निःश्रेयसकरत्ववचनं तदी-

याच्च कर्मसंन्यासात् कर्मयोगस्य विशिष्टत्वाभिधानम् इत्ये-

तत् उभयम् अनुपपन्नम् । यदि अनात्मविदः कर्मसंन्यासः

तत्प्रतिकूलश्च कर्मानुष्ठानलक्षणः कर्मयोगः संभवेताम्,

तदा तयोः निःश्रेयसकरत्वोक्तिः कर्मयोगस्य च कर्मसंन्या-

सात् विशिष्टत्वाभिधानम् इत्येतत् उभयम् उपपद्येत । आत्म-

विदस्तु संन्यासकर्मयोगयोः असंभवात् तयोः निःश्रेयस-
-
सकरत्वाभिधानं कर्मसंन्यासाच्च कर्मयोगः विशिष्यते इति

च अनुपपन्नम् ॥
 
</p>
</page>