<page>
<ignore>चतुर्थोऽध्यायः ।
 
१२७
 
</ignore>
<p>वायभावोत्पत्तिः, 'नासतो विद्यते भाव:वः' इति वचनात्

'कथं असत: सज्जायेत' इति च दर्शितम् असत: सज्जन्म-

प्रतिषेधात् । असतः सदुत्पत्तिं ब्रुवता असदेव सद्भवेत्, स-

श्चापि असत् भवेत् इत्युक्तं स्यात् । तच्च अयुक्तम्, सर्व-

प्रमाणविरोधात् । न च निष्फलं विदध्यात् कर्म शास्त्रम्,

दुःखस्वरूपत्वात्, दुःखस्य च बुद्धिपूर्वकत्तया कार्यत्वानुपपत्तेः ।

तदकरणे च नरकपाताभ्युपगमात् अनर्थायैव उभयथापि

करणे च अकरणे च शास्त्रं निष्फलं कल्पितं स्यात् ।

स्वाभ्युपगमविरोधश्च 'नित्यं निष्फलं कर्म' इति अभ्युप-

गम्य 'मोक्षफलाय' इति ब्रुवतः । तस्मात् यथाश्रुत एवार्थः

'कर्मण्यकर्म य:यः' इत्यादेः । तथा च व्याख्यातः अस्माभिः

श्लोकः ॥
 
</p>
<p>तदेतत् कर्मणि अकर्मदर्शनं स्तूयते-
 
--</p>
<verse>यस्य सर्वे समारम्भाः कामसंकल्पवर्जिताः ।

ज्ञानाग्निदग्धकर्माणं तमाहुः पण्डितं बुधाः ॥
 
<fix> १९ ॥</fix></verse>
<p merge-next="true">यस्य यथोक्तदर्शिनः सर्वे यावन्तः समारम्भाः सर्वाणि

कर्माणि, समारभ्यन्ते इति समारम्भाः, कामसंकल्पवर्जिताः

कामैः तत्कारणैश्च संकल्पैः वर्जिताः मुधैव चेष्टामात्रा अनु-
 
</p>
</page>