<page>
<ignore>१२४
 
श्रीमद्भगवद्गीताभाष्ये
 
</ignore>
<p>कवयोऽप्यत्र मोहिताः ' । देहाद्याश्रयं कर्म आत्मन्यध्यारोप्य

'अहं कर्ता, मम एतत् कर्म, मंमया अस्य कर्मणः फलं

भोक्तव्यम्' इति च, तथा 'अहं तूष्णीं भवामि, येन अहं

निरायासः अकर्मा सुखी स्याम्' इति कार्यकरणाश्रयं

व्यापारोपरमं तत्कृतं च सुखित्वम् आत्मनि अध्यारोप्य 'न

करोमि किंचित्, तूष्णीं सुखमासे' इति अभिमन्यते

लोकः । तत्रेदं लोकस्य विपरीतदर्शनापनयाय आह भग-

वान् - 'कर्मण्यकर्म य:यः पश्येत्' इत्यादि ॥
 
i
 
</p>
<p>अत्र च कर्म कर्मैव सत् कार्यकरणाश्रयं कर्मरहिते

अविक्रिये आत्मनि सर्वैः अध्यस्तम्,
 
1
 
यतः पण्डितोऽपि
 

'अहं करोमि ' इति मन्यते । अतः आत्मसमवेततया सर्व-

लोकप्रसिद्धे कर्मणि नदीकूलस्थेष्विव वृक्षेषु गतिप्रातिलो-

म्येन अकर्म कर्माभावं यथाभूतं गत्यभावमिव वृक्षेषु यः

पश्येत्, अकर्मणि च कार्यकरणव्यापारोपरमे कर्मवत्

आत्मनि अध्यारोपिते, 'तूष्णीं अकुर्वन् सुखं आसे '

इत्यहंकाराभिसंधिहेतुत्वात्, तस्मिन् अकर्मणि च कर्म यः

पश्येत्, यः एवं कर्माकर्मविभागज्ञः सः बुद्धिमान् पण्डितः

मनुष्येषु, सः युक्त:तः योगी कृत्स्नकर्मकृञ्चत् सः अशुभात् मो-

क्षितः कृतकृत्यो भवति इत्यर्थः ॥
 
.
 
</p>
</page>