<page>
<ignore>९२
 
श्रीमद्भगवद्गीताभाष्ये
 
</ignore>
<p>इति यावत् । इन्द्रियारामः इन्द्रियैः आरामः आरमणम्

आक्रीडा विषयेषु यस्य सः इन्द्रियारामः मोघं वृथा हे पार्थ,

स जीवति ॥
 
</p>
<p>तस्मात् अज्ञेन अधिकृतेन कर्तव्यमेव कर्मेति प्रकरणार्थ:थः ।

प्राक् आत्मज्ञाननिष्ठायोग्यताप्राप्तेः तादर्थ्येन कर्मयोगानुष्ठा-

नम् अधिकृतेन अनात्मज्ञेन कर्तव्यमेवेत्येतत् '&apos;न कर्मणामना-

रम्भात्'&apos; इत्यत आरभ्य ' &apos;शरीरयात्रापि च ते न प्रसिध्ये-

दकर्मण:'णः&apos; इत्येवमन्तेन प्रतिपाद्य, &apos;यज्ञार्थात् कर्मणोऽन्यत्र '
&apos;
इत्यादिना '‘मोघं पार्थ स जीवति'’ इत्येवमन्तेनापि प्ग्रन्थेन

प्रासङ्गिकम् अधिकृतस्य अनात्मविदः कर्मानुष्ठाने बहु कार-

णमुक्तम् । तदकरणे च दोषसंकीर्तनं कृतम् ॥
 
</p>
<p merg
 
e-next="true">एवं स्थिते किमेवं प्रवर्तितं चक्रं सर्वेणानुवर्तनीयम् , आहो-

स्वित् पूर्वोक्तकर्मयोगानुष्ठानोपायप्राप्याम् अनात्मविदः ज्ञान-

योगेनैव निष्टाठाम् आत्मविद्भिः सांख्यैः अनुष्ठेयामप्राप्तेनैव,

इत्येवमर्थम् अर्जुनस्य प्रश्नमाशङ्कक्य स्वयमेव वा शास्त्रार्थस्य

विवेकप्रतिपत्त्यर्थम् ' &apos;एवंतं वै तमात्मानं विदित्वा निवृत्तमि-
ध्
थ्याज्ञानाः सन्तः ब्राह्मणाः मिथ्याज्ञानवद्भिः अवश्यं कर्त-

व्येभ्यः पुत्रैषणादिभ्यो व्युत्थायाथ भिक्षाचर्ययं शरीरस्थिति-

मात्रप्रयुक्तं चरन्तिंति न तेषामात्मज्ञाननिष्ठाव्यतिरेकेण अन्यत्
 
</p>
</page>