Proofing

This page has not been fully proofread.

तृतीयोऽध्यायः ।
 
८५.
 
उच्यते, कर्मारम्भस्यैव नैष्कम्र्योपायत्वात् । न ह्युपायमन्तरेण
उपेयप्राप्तिरस्ति । कर्मयोगोपायत्वं च नैष्कर्म्यलक्षणस्य
 
"
 
ज्ञानयोगस्य, श्रुतौ इह च प्रतिपादनात् । श्रुतौ तावत्
प्रकृतस्य आत्मलोकस्य वेद्यस्य वेदनोपायत्वेन ' तमेतं वेदा-
नुवचनेन ब्राह्मणा विविदिषन्ति यज्ञेन ' इत्यादिना कर्मयो-
गस्य ज्ञानयोगोपायत्वं प्रतिपादितम् । इहापि च-
— संन्यासस्तु महाबाहो दुःखमाप्तुमयोगत: ' ' योगिनः कर्म
कुर्वन्ति सङ्गं त्यक्त्वात्मशुद्धये' 'यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि
मनीषिणाम्' इत्यादि प्रतिपादयिष्यति ॥
 
ननु च 'अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा नैष्कर्म्यमाचरेत्' इत्या-
दौ कर्तव्यकर्मसंन्यासादपि नैष्कर्म्यप्राप्तिं दर्शयति । लोके च
कर्मणामनारम्भान्नैष्कर्म्यमिति प्रसिद्धतरम् । अतश्च नैष्कर्म्या-
र्थिनः किं कर्मारम्भेण ? इति प्राप्तम् । अत आह— न च
संन्यसनादेवेति । नापि संन्यसनादेव केवलात् कर्मपरित्याग-
मात्रादेव ज्ञानरहितात् सिद्धिं नैष्कर्म्यलक्षणां ज्ञानयोगेन
निष्ठां समधिगच्छति न प्राप्नोति ॥
 
कस्मात् पुनः कारणात् कर्मसंन्यासमात्रादेव केवलात्
ज्ञानरहितात् सिद्धिं नैष्कर्म्यलक्षणां पुरुषो नाधिगच्छति
इति हेत्वाकाङ्क्षायामाह -