णयोः
 
<page>
<ignore>तृतीयोऽध्यायः ।
 
५ ७९
 
</ignore>
<p>सज्जायेत'’ इति असत:तः सज्जन्मासंभवश्रुतेः । यदि विहिता-

करणात् असंभाव्यमपि प्रत्यवायं ब्रूयात् वेदः, तदा अनर्थ-

करः वेदः अप्रमाणमित्युक्तं स्यात् ; विहितस्य करणाकर-

णयोः दुःखमात्रफलत्वात् । तथा च कारकं शास्त्रं न ज्ञाप-

कम् इत्यनुपपन्नार्थं कल्पितं स्यात् । न चैतदिष्टम् । तस्मात्

न संन्यासिनां कर्माणि । अतो ज्ञानकर्मणोः समुच्चयानुप-

पत्तिः ; ' ‘ज्यायसी चेत् कर्मणस्ते मता बुद्धि:'धिः’ इति अर्जु-

नस्य प्रश्नानुपपत्तेश्च ॥
 
</p>
<p>यदि हि भगवता द्वितीयेऽध्याये ज्ञानं कर्म च समुच्चित्य

त्वया अनुष्ठेयम् इत्युक्तं स्यात् , ततः अर्जुनस्य प्रश्न: अनु-
नः अनु-
पपन्नः '‘ज्यायसी चेत्कर्मणस्ते मता बुद्धि:'धिः’ इति । अर्जु-

नाय चेत् बुद्धिकर्मणी त्वया अनुष्ठेये इत्युक्ते, या कर्मणो

ज्यायसी बुद्धिः सापि उक्तैव इति ' ‘तत् किं कर्मणि घोरे मां

नियोजयसि केशव'’ इति उपालम्भ:भः प्रश्नो वा न कथंचन

उपपद्यते । न च अर्जुनस्यैव ज्यायसी बुद्धिः न अनुष्ठेया

इति भगवता उक्तं पूर्वम् इति कल्पयितुं युक्तम् , येन 'ज्या-
‘ज्या-
यसी चेत्'’ इति विवेकतः प्रश्नः स्यात् ॥
 
:
 
</p>
<p merge-next="true">यदि पुनः एकस्य पुरुषस्य ज्ञानकर्मणोर्विरोधात् युगपद-

नुष्ठानं न संभवतीति भिन्नपुरुषानुष्ठेयत्वं भगवता पूर्वमुक्तं
 
</p>
</page>