<page>
<title>१९. ॥ अथ श्रीगोपालस्तोत्रम् ॥
 
</title>
<verse>वक्षस्स्थले मणिमयाभरणाभिरामे

कल्याणकल्पलतिकां कमलां वहन्तम् ।

वक्त्रे दधानमतिसुन्दरमन्दहासं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ १ ॥
 
</verse>
<verse>वेदान्तमस्तक गिरां प्रथमाभिधेयं

गोपालबालवनिताभवने निवेयम् ।

नन्दाङ्गनानयनपङ्कजभागधेयं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ २ ॥
 
</verse>
<verse>काञ्चीकलापकमनीयकटिप्रदेशं
 

कान्तासहस्रकुचमण्डलमण्डनीयम् ।

कामं विशालनयनं करुणैकसिन्धुं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ ३ ॥
 
</verse>
<verse>आजानुदीर्घभुजमञ्चितकञ्जनाभम्

आलोलनेत्रमसितोत्पलकर्णपूरम् ।

आरूढपक्षिपतिमाश्रितकालमेघं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ ४ ॥
 
</verse>
<verse>फुल्लातसीकुसुमकान्तिमुषं कुमारं

सौन्दर्यशेवधिमुदारगुणाभिरामम् ।

लक्ष्म्यालयं कलितकौस्तुभमम्बुजाक्षं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ ५ ॥
 
</verse>
<verse>हस्तारविन्दयुगलीधृतशङ्खचक्रं
 

पीताम्बरं मकरकुण्डलदीप्तगण्डम् ।

हाराभिराममभिरामक राङ्गुलीयं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ ६ ॥
 
</verse>
<verse>कन्दर्पकान्तिमरुणाधरमायताक्षं
 

कस्तूरिकातिलकशोभितफालभागम् ।
 

पूर्णेन्दुबिम्बवदनं मधुरावलोकं
 

सञ्चिन्तयामि नृपगोपकुमारवेषम् ॥ ७ ॥
 
</verse>
</page>