1
 
<page>
<ignore>श्रीरामवर्णमालिकास्तोत्रम्
 
२९५</ignore>
<verse>मूर्त्यन्तरं व्रजवधूजनमोहनं ते
 

जानाति फल्गु न फलं भुवि यत्प्रदातुम् ॥ ३७ ॥
 
</verse>
<verse>बर्हिश्छदग्रथितकेशमन र्हवेष-
 

मादाय गोपवनिताकुच कुङ्कुमाङ्कम् ।
हो
ह्रीणो न राघव भवान् यदतः प्रतीमः
 

पत्न्या हिह्रिया विरहितोऽसि पुरा श्रियेव ॥ ३८ ॥
 
</verse>
<verse>भद्राय मेऽस्तु तव राघव बोधमुद्रा

विद्रावयन्त्यखिलमान्तरमन्धकारम् ।

मन्त्रस्य ते परिपुनन्ति जगद्यथाष-
 

डष्टाक्षराण्य<add>[पि तथैव ]</add> विवृण्वती सा ॥ ३९ ॥
 
</verse>
<verse>मन्दं निधेहि हृदि मे भगवन्नटव्यां
 

पाषाणकण्टकसहिष्णु पदाम्बुजं ते ।

अङ्गुष्ठमात्रमथवात्र निधातुमर्ह-
 

स्याक्रान्तदुन्दुभितनूकठिनास्थिकूटम् ॥ ४० ॥
 
</verse>
<verse>यज्ञेन देव तपसा यदनाशकेन
 

दानेन च द्विजगणैर्विविदिष्यसे त्वम् ।
 

भाग्येन मे जनितृषा तदिदं यतस्त्वां
 

चापेषुभाक् परमबुध्यत जामदग्न्यः ॥ ४१ ॥
 
</verse>
<verse>रम्योज्ज्वलस्तव पुरा रघुवीर देहः
 

कामप्रदो यदभवत् कमलालयायै ।

चित्रं किमत्र चरणाम्बुजरेणुरेखा
 

कामं ददौ न मुनये किमु गौतमाय ॥ ४२ ॥
 
</verse>
<verse>लङ्केशवक्षसि निविश्य यथा शरस्ते

मन्दोदरीकुचतटी मणिहारचोरः ।
 

शुद्धे सतां हृदि गतस्त्वमपि प्रभो मे
 

चित्ते तथा हर चिरोवनतामविद्याम् ॥ ४३ ॥
 
</verse>
<verse>वन्दे तवाङ्घ्रिकमलं श्वशुरं पयोधे-
 

स्तातं भुवश्च रघुपुङ्गव रेखया यत् ।
 
वं
वज्रं बिभर्ति भजदार्तिगिरिं विभेत्तं
 
तुं
विद्यां नताय वितरेयमिति ध्वजं च ॥ ४४ ॥
 
२९५
 
</verse>
</page>