This page has not been fully proofread.

३३८
 
वेंकटेश काव्यकला
 
दासभूतेन गया आदरेणानुभूयमानामृतरूप, नित्यसूरिनायक, कि
पक्षिणं गरुत्मन्तमिति यावत् ध्वजत्वेन परिगृहीतवन्, सुन्दरखिन्धाधर
नवाप्तानां पापानां निवर्तको पचभूत, श्रीवेङ्कटनिलय अस्मत्स्यामिन्, ए
"दिव्यदेशोपसस्येति । अङ्गुलिको टिकापर्याप्तकालमपि वच्क
द्रष्टुं उपायानुष्ठानं विना अवस्थातुं नोत्सह इत्यर्थः ॥
 
கேசலா தாற்றே அனபாதங் காண வென்று நுண்ணுன
ஸேர் கண்டத் தம்மாலும் நிறைகான் முகனு மிந்திரணு
சேவேய் கண்ணார் பலர்சூழ விரும்புந் திருவேங் கடத்தா
மாலாய் மயக்கி யடியேன்பாஸ் வக்தாய் பேசலே வாராே
 
'चरणारविन्ददर्शनाय उपायानुष्ठानमन्तरेण नस्यातुमुत्सहे। इत्येवमु
सूक्ष्मार्थज्ञानवासस्थानभूतेः नीलरूपयाप्तकण्ठेन स्वामिना ज्ञानादिपूर्णेन च
इन्द्रेण मत्स्यसरशनयनाभिः देवस्त्रीभिः परितः स्थिताभिः बहुभिः आ
श्रीवेङ्कटाचले कृतनिवास, स्वाभिरूप्येण व्यामोहजनककृष्णो भूत्वा मो
तत्कालजनानां चक्षुर्विषयतया यथा आगतोऽसि तथा मद्विषयेऽपि अ
 
त्यः ॥
 
வந்தாய் போலே வாராதாய் வாகா தாய்போல் வருவானே
செந்தா மரைக்கட் செல்கனிவாய் காற்றோ ணமுதே யெனது
சிந்தா மணிகள் புகால்லைப் பகல்செய் திருவேங் கடத்தாே
அக்தோ வடியே ஜனபசத மகல கில்லே னிறையுமே.
 
1
 
केषांचिदाविर्भूत इव नाविर्भवसि । केषांचित्परिपकसुकृतानां अना
इवाविर्भूतः, एतदेवो." प्राप्यामाप्यत्वयोगात्स्वजन विजनयो "रिति, रक्तांभोजन
रक्तफलसदृशाधर, चतुर्भुजागृतरूप ममाणभूत चिन्तितमिदमाणिवयानां का
पुत्री अहानि कुर्वाणे श्रीवेकटाचले संनिहित हन्त दासभूतोऽहं त्वत्पाद क्षण
हम शकोमीत्यर्थः ॥