This page has not been fully proofread.

૨૨૮
 
श्री वेंकटेश काव्यकलापे
 
विदित्वा तत्त्वार्थानपि विशदमा नाथशिरसां
पुराणानि वाप्यसकृदपि बुद्धा स्मृतिगिरः ।
समाजे स्थिस्यापि श्रुतिनयविदां हन्त विदुषां (विषयान्
न हातुं शक्तो नरकहर किं मे न दयसे ॥ ७६
 
धनायाभिः क्षुदं नृपमपि बिना यादवनुर्ति
 
( प ) नायनीतीच्छां जनयसि महायासजननीम् ।
अहन्तामाहम्यादसुर बलहन्तारमतुल
 
न हन्तारे येतो नयसि खलु चिन्ताविषयताम् ॥
 
77. अरे देत, न नयसि । इन्त
 
अशेषान् शेषाद्रेरधिप मम दोषान्निरसितुं
महत्प्रायश्चित्तं मधुमथन नैवास्त्वनुगुणम् ।
प्रपश्यन्नापीठान्मणिमकुटपर्यन्तमतुलं
 
पवित्र गालं ते परमपुरुषाभूयमनधः ॥ ७८ ॥
 
स्पृहा दीनला स्थिरबिदरक्षासु यदि ते
 
यशः प्राप्तुं व्याप्तं यदि च रुचिराशासु दशसु ।
तदाशेपैदेवः शरणितमसंभावितगुर्ण
 
पियेथा वृषगिरिपते खिन्नमिह माम् ॥ ७९
 
79. रुचिः आशासु
 
नरं वा देवं वा कमपि नहिनाक्ष खु( श्रितवत
सिद्धन्ते (तो) हृष्टाः परमभिमतार्थः कतिपये।
 
पपन्नानां त्वां नः परममधियं ब्रूहि जगता-
 
महोसत्यभिलपिनद्यापि न कथम् ॥ ८०