This page has not been fully proofread.

३१६
 
श्रीकटेश काव्यकला
 
स्तवनं गुणानुभवने शुभालय-
 
अजने च हन्ति वृजिनं शरीरिणाम् ॥ ६७ ॥
 
निजवैभवेन नहि केवल स्वयं
 
तब सारसत्यमुपयाति लोचनम् ।
निजगोचरेऽपि पुरुषे परं रमा-
 
सख सारसत्यमुपपादयत्यवः ॥ ६८ ॥
 
68. सारसत्वं पचत्वम् सारसमं पद्माकर रजोभ्यामनभिभा स
 
रमया सदेव रममाण उसके-
 
नरमा नितस्त्वमिति नाथ साम्प्रतम् ।
 
नलिनायताक्ष परमेतदद्भुत
 
नमदिष्ठकार्यपि मदिष्टकार्यसि ॥ ६९ ॥
 
69, न इतः प्राप्तः अनितः । रमया अनितः रमानितः । न रमानितः ।
रमया सह सदैव रमभागस्य रमवा अधियुक्त युक्तम् । मदिकारिणः नमदि
तदाचर्यम् नरैर्मानितः नमतामिवारीत मास्तवार्थः ।
 
दुरितानि साधु चरितानि वा जन
 
स्तनुते मुकुन्द ननु ते प्रचोदनात् ।
 
उचिते स्त(वे) विरचितो (ते) पि मे [बच:-)
 
परिपोषणे मधुरिपो तब स्पृहा ॥ ७० ॥
 
70. सममेव प्रयोदनात् ततः किमिह उचित इति एतत्स्ता
स्वच्छाधीनमेव मगितामहः कृत इति भावः ।
 
उरगेशभूमिधरगेहमच्युत
 
शरणं गतस्य तरणं भवाम्बुधैः ।