This page has not been fully proofread.

૨૦૮
 
श्रीवेंकटेश काव्यका
 
असंशयं दुष्यति यस्य दर्शने
 
जनो ययोस्त्वभ्युदयं प्रपद्यते ॥ १४ ॥
 
फणाभृददीश गुणालिभिः क्षमा-
घृणाविरोधिक्षपणादिभिक्षु (भितम् ।
 
प्रणामतखां निपुणाश्रयं त-णः श्रयन् स)दा
नृणां पतीनेव तृणाव (य) मन्यते ॥ १५ ॥
 
मनस्तुरनं विषयच्छटपटा-
 
न्तरे गमीरेव द ( प ) बालमाशु मे ।
वितु (कृ)ष्य दक्ष विरचय्य शिक्षया
 
हरे तदु (मु) चैरधिरोदुमर्हसि ॥ १६ ॥
 
स्थिराय श्रितानां परमं धाम वृषाद्विधाम वन्दे ।
सामन्युमदेवैरयुक्ता न रमन्ते हि यतोऽपरत्र युक्ताः ॥ १७ ॥
 
बलवैरिशिलावलेपलो पक्षमभू (मा) मण्डलमव्यदिव्यदेहम् ।
प्रणमखिदशा (शं) दृशोः पुरस्तात् परमं वस्तु तदस्तु निष्कलं मे ॥ १
 
तरुणार्क करावमर्शहृप्यनिकृतिकृतिप्रवीणम् ।
 
भय मोचन लोचनद्वयं ते भगवन्मामकमान से चकास्तु ॥ १९ ॥
 
भुवनाभ्युदयावनान्तलील स्तवनादेव सतीहितार्थदातः ।
 
सव दास्यपदे मयी शौरे भवदावानलपातिता न युक्ता ॥ २० ॥
20. स्तवनादेव सति भवरस्तुतिकरणादेव सद्भूते तप दापय
मयि । यद्वा सत्पुरुषे सतत इति योजना