This page has not been fully proofread.

श्रवणानन्दः
 
२८७
 
मुयाणि नृणां गुणाः कतिपये मिथ्या निबद्धा इति
मोखिका भगवगुणानुकथनारम्भाय किं जृम्भसे ।
आकृष्टाः कतिचिद् बनेषु हरिणा इत्याजिहामहो
 
तुम्धो लब्धमदो विधारयति विधोरके कुरङ्गेऽपि कः ॥ ९ ॥
 
त्वत्कल्याणगुणामृतार्णवसुधालेशोऽपि लीढो भये
 
हन्तीति सपविसरेष्यता नातीय दोषाय नः ।
आपातालय एवं जहुदुहितद्वाय शुभ्यै भवेत्
 
तस्या नेतरगाधवारिषु तलस्पर्शोऽपि नापेक्षितः ॥ १० ॥
 
सन्दर्भे मम मास्तु सुन्दरता सन्तोषसान्द्रो बुधः
किन्तु त्वद्गुणलेशपेशक्तया सन्तुष्यतु श्रीपते ।
राजानो मणिपेटिकामवहिता रक्षन्ति यत् तंत्र नो
पेटीसौष्ठयमेव हेतुरपि तु ख्यातं मणेर्गीवम् ॥ ११ ॥
 
नार्थ भूतमहो वहामि शिरसा त्वयादजातं न च
द्वतीयकमथ स्वदीक्षणभुवः शौरे तृतीयस्य था ।
अन्तेनावसमप्यवाप्य जननं सुर्यान वा पञ्चमे
 
किवा चरतां गुरुस्तदपि ते स्तोत्रे प्रयते कथम् ॥ १२ ॥
 
तु
 
आर्य सुमहाभूतेषु प्रथमं पृथिवी त्यागातमसायन्येतुं भोग्यम् ।
मेरिति श्रुतेः । साहमादिशेष इत्युकं भवति । द्वितीयं भूतं यातम् । इह रूपम् ।
॥ हामि न सर्वशः शिवोऽस्मीति
तस्य तेजसः चक्षोः सूयों अजायत
यम्। नाहं भगव्याकरणविद्धमानितिन
नखो
 
2. किम्
 
भूताद वायोर्जननमवाप्य लदी क्षणभूमः
इलाम्नातस्य सूर्यस्य अन्ते नाव अन्तेवासी
पाने भूते गगने चरतो देवनां गुरुः