2026-03-08 05:43:15 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२८२
श्रीवेंकटेशकाव्यकलापे
तत् तस्मात् इह लोके मे पाप मस्सम्बन्धिपापत्वेन अभिधीयमानः
मद्विषयस्ते कोषो दि फोप एव दुःखोत्पादनसल्यात्मको निग्रह एव ।
सति अथ या अल एतस्मिन् दीने मयि परमे त्वदनुमद्दे परमसुखोलाद
सति एष गलापत्वेन स्वरको पत्येन च व्यवह्नियमाणो निग्रहः कुलतिछेत्
स्वविरुद्धस्यानुग्रहस्य स्वयि स्थित्या त्वयि न स्थातुं शक्रोति । अन्यस्तु
नैव तस्य कश्चिदस्ति । तस्मान्नष्ट एवेति ॥ १८७ ॥ ]
कसानावसि मां हरे मयि गुणो नास्तीति चेत् किं त्वया
दोगे सत्यवितुं यथा न निपुणो नैवं गुणे शिक्षितुम् ।
रक्षारक्षणयोर्गुणागुणगता स्यादक्षता तद्भय-
भावाय सदोषमस्तगुणमप्येतं प्रभी रक्ष माम् ॥ १८८
[सदोषोऽपि अगुणोऽपि अहं रक्ष्य इत्याह- कस्मादिति ॥ हे
कस्मात् हेतोः न रक्षसि । मयि गुणो नास्तीति हेतोश्चेत् त्वया किम् । न
कार्यमित्यर्थः । इदमेवोपपाथते दोष इत्यादिना दक्षतेत्यन्तेन । दो
रक्षितुं स्वं न निपुणः शक्तः । एवं गुणे सति शिक्षितुमपि त्वं न नि
इत्थमन्वयव्यतिरेकाभ्यां रक्षायां दक्षता सामर्थ्यं गुणगता भवति । अरक्षणद
अगुण दोष गता भवति । त्वयि तु न यत्किचिदक्षतेति किं
पूर्वोक्तमुपपादितम् । 'सथैवास्तु गया किमपि मा भूत्' इति तु न याच्य
हि सर्वस्य लोकस्य नाथः । निग्रहानुग्रहसामर्थ्याविरहे कथं नाथ
तदाह तद्भवन्नात्वायेति । तत् यस्माद्गुणागुणयेोरेव रक्षणारक्षणसम
नाथत्वमपेयात् तस्मात् कारणात् भक्तो नामवस्थित्यै दोषसहितमपि गुण
एतं मां हे प्रभो रक्ष ॥ १८८ ॥ ]
वीक्ष्य श्रीट् प्रभुतां भयात्तव मुदे भ्रांत्या तु मुग्धं जनः
स्वामाहाखिलवेदिनं स्वमवति स्वार्थार्थमेव स्ववान् ।
श्रीवेंकटेशकाव्यकलापे
तत् तस्मात् इह लोके मे पाप मस्सम्बन्धिपापत्वेन अभिधीयमानः
मद्विषयस्ते कोषो दि फोप एव दुःखोत्पादनसल्यात्मको निग्रह एव ।
सति अथ या अल एतस्मिन् दीने मयि परमे त्वदनुमद्दे परमसुखोलाद
सति एष गलापत्वेन स्वरको पत्येन च व्यवह्नियमाणो निग्रहः कुलतिछेत्
स्वविरुद्धस्यानुग्रहस्य स्वयि स्थित्या त्वयि न स्थातुं शक्रोति । अन्यस्तु
नैव तस्य कश्चिदस्ति । तस्मान्नष्ट एवेति ॥ १८७ ॥ ]
कसानावसि मां हरे मयि गुणो नास्तीति चेत् किं त्वया
दोगे सत्यवितुं यथा न निपुणो नैवं गुणे शिक्षितुम् ।
रक्षारक्षणयोर्गुणागुणगता स्यादक्षता तद्भय-
भावाय सदोषमस्तगुणमप्येतं प्रभी रक्ष माम् ॥ १८८
[सदोषोऽपि अगुणोऽपि अहं रक्ष्य इत्याह- कस्मादिति ॥ हे
कस्मात् हेतोः न रक्षसि । मयि गुणो नास्तीति हेतोश्चेत् त्वया किम् । न
कार्यमित्यर्थः । इदमेवोपपाथते दोष इत्यादिना दक्षतेत्यन्तेन । दो
रक्षितुं स्वं न निपुणः शक्तः । एवं गुणे सति शिक्षितुमपि त्वं न नि
इत्थमन्वयव्यतिरेकाभ्यां रक्षायां दक्षता सामर्थ्यं गुणगता भवति । अरक्षणद
अगुण दोष गता भवति । त्वयि तु न यत्किचिदक्षतेति किं
पूर्वोक्तमुपपादितम् । 'सथैवास्तु गया किमपि मा भूत्' इति तु न याच्य
हि सर्वस्य लोकस्य नाथः । निग्रहानुग्रहसामर्थ्याविरहे कथं नाथ
तदाह तद्भवन्नात्वायेति । तत् यस्माद्गुणागुणयेोरेव रक्षणारक्षणसम
नाथत्वमपेयात् तस्मात् कारणात् भक्तो नामवस्थित्यै दोषसहितमपि गुण
एतं मां हे प्रभो रक्ष ॥ १८८ ॥ ]
वीक्ष्य श्रीट् प्रभुतां भयात्तव मुदे भ्रांत्या तु मुग्धं जनः
स्वामाहाखिलवेदिनं स्वमवति स्वार्थार्थमेव स्ववान् ।