2026-03-08 05:43:14 by ambuda-bot
This page has not been fully proofread.
२७२
श्री वेंकटेश काव्यकलापे
यदि भार्यया कामचार (?) इत्युक्तरीत्या सङ्गल्पमात्रादिच्छामाला
भाष पुत्रा आदिपान्ते [व] पुत्राद्यैहिकाः ते च ते लोकाः जनाध
दायिनि हरेर्विष्णोः नत्येकलम्ये नमस्कारैकलभ्ये स्थिरे शाश्वते ।
धाग्नि वैकुण्ठे न विद्यते धीर्बुद्धिर्वस्य नधी: नशब्देन समासः ।
क्षरे नाशयुक्तेऽल्पपदे स्वल्पमुदायिनि अलभ्ये लब्घुमशवरे
विपुलदुःखदायिनि स्त्रीषु नारीषु हेमादौ सुवर्णादी अतिकांक्षा अ
अमिलो के बहुधा अनेकप्रकारेण नीचत्वं नैकृष्टयं आपद्यते प्राप्यते ।
उत्पत्य त्वरया सुशीलकरणो वैकुण्ठतोऽि
चिहं भूधरन (निम्न ) ता कनु गता सा ते
दीनस्यात्यधिनोऽगतेर्मम पुरो न प्रादुरासीः कुरु
श्रीभृगुणस्तवापि किमभूद्धीमान्धमस्यैन
पापात्मनो मम कुतो वा न प्रादुरासी लोकगुणस्तथापि
उदिति ॥ सु शोभने शीककरणे सत्तव्यापारौ यस्य सः ।
लोकात् अमुं वेङ्कटाचलं श्रितः आश्रितः । मादृशरक्षणार्थमिति
शैत्रण उत्पत्य आगमने चिदं लक्षणं भूधरस्य पर्वतस्य निम्नता f
कुन या गता ते तव सा त्वरा वश्यः विगरुत्मान् यस्य
दीनस्य दैन्यविशिष्टस्य अत्यधिनः अत्यन्तपापविशिष्टस्य जगतेः
पुरः अग्रे कुतः कस्माद्वा हेतोः न प्रादुरासीः प्रादुर्भूतो न भव
लक्ष्मीभृत् लोकगुणः प्रपञ्चधर्मः धीमान्धं बुद्धिमान्धं तवापि भव
एनसा पापाद्धेतोः अभूत्किम् । नोचेत्कथं न प्रादुर्भाव इति भावः
भक्त किमिति (मृत) प्रपत्ति मिलितो हेत्वन्तरं वा
हेतुर्नान्पफलस्य कृत्स्नमपि नो किञ्चिन्तयैवाज
त्वत्पदेऽरचयं कथञ्चिदव वा मा वाऽघम तु मां
कुर्वस्यानमत छिनत्सि तु करं दीनः करोमीश
श्री वेंकटेश काव्यकलापे
यदि भार्यया कामचार (?) इत्युक्तरीत्या सङ्गल्पमात्रादिच्छामाला
भाष पुत्रा आदिपान्ते [व] पुत्राद्यैहिकाः ते च ते लोकाः जनाध
दायिनि हरेर्विष्णोः नत्येकलम्ये नमस्कारैकलभ्ये स्थिरे शाश्वते ।
धाग्नि वैकुण्ठे न विद्यते धीर्बुद्धिर्वस्य नधी: नशब्देन समासः ।
क्षरे नाशयुक्तेऽल्पपदे स्वल्पमुदायिनि अलभ्ये लब्घुमशवरे
विपुलदुःखदायिनि स्त्रीषु नारीषु हेमादौ सुवर्णादी अतिकांक्षा अ
अमिलो के बहुधा अनेकप्रकारेण नीचत्वं नैकृष्टयं आपद्यते प्राप्यते ।
उत्पत्य त्वरया सुशीलकरणो वैकुण्ठतोऽि
चिहं भूधरन (निम्न ) ता कनु गता सा ते
दीनस्यात्यधिनोऽगतेर्मम पुरो न प्रादुरासीः कुरु
श्रीभृगुणस्तवापि किमभूद्धीमान्धमस्यैन
पापात्मनो मम कुतो वा न प्रादुरासी लोकगुणस्तथापि
उदिति ॥ सु शोभने शीककरणे सत्तव्यापारौ यस्य सः ।
लोकात् अमुं वेङ्कटाचलं श्रितः आश्रितः । मादृशरक्षणार्थमिति
शैत्रण उत्पत्य आगमने चिदं लक्षणं भूधरस्य पर्वतस्य निम्नता f
कुन या गता ते तव सा त्वरा वश्यः विगरुत्मान् यस्य
दीनस्य दैन्यविशिष्टस्य अत्यधिनः अत्यन्तपापविशिष्टस्य जगतेः
पुरः अग्रे कुतः कस्माद्वा हेतोः न प्रादुरासीः प्रादुर्भूतो न भव
लक्ष्मीभृत् लोकगुणः प्रपञ्चधर्मः धीमान्धं बुद्धिमान्धं तवापि भव
एनसा पापाद्धेतोः अभूत्किम् । नोचेत्कथं न प्रादुर्भाव इति भावः
भक्त किमिति (मृत) प्रपत्ति मिलितो हेत्वन्तरं वा
हेतुर्नान्पफलस्य कृत्स्नमपि नो किञ्चिन्तयैवाज
त्वत्पदेऽरचयं कथञ्चिदव वा मा वाऽघम तु मां
कुर्वस्यानमत छिनत्सि तु करं दीनः करोमीश