This page has been fully proofread once and needs a second look.

<page>
<ignore>

 
</ignore>
<ignore>
हंससन्देशे
 
</ignore>
<verse>
प्रत्यग्राम्रद्रुम किसलयास्वादमाद्यत्पिकाळी-

वाणीरम्ये सरसिजवनीवासिताशे वसन्ते ।

अग्रे सोऽथ प्रमुदितमना निर्भरानन्दलक्ष्मी-

हेतु हंसं मुनिरिव महानेकदैक्षिष्ट कामी ॥ ३ ॥
 
</verse>
<verse>
संपूज्यैनं सरसिजदलै राजहंसं मरन्दै
 

रर्घ्यं चूतद्रुमसुमनसां सप्रमोदं वितीर्य ।

उद्यद्योषाविरहदहनज्वालसंलीढचित्त-
 

स्तस्य प्रीत्यै श्रवणसुभगामेष तं वाचमूचे ॥ ४ ॥
 
</verse>
<verse>
आतङ्कोऽयं सुभग ! सुमहांस्त्यज्यतामाशु भीति-

स्थानं नाहं मम नयनयोः शीततेजःकरोऽसि ।

प्रत्यग्राम्भोरुहमधुरसं त्वं पिबाकण्ठमेतं
 

मारन्दार्द्रं सह वरटया भुङ्क्ष्व साधो ! मृणालम् ॥ ५ ॥
 
</verse>
<verse>
जानीमोमी सुमहितकुलोत्तंस माणिक्यरत्नं

भूमौ लोके द्रुहिणभुवनादागतं तं भवन्तम् ।

सर्वेषां त्वं तदधिकतरो विष्किराणां पुनाति

ग्रीवां वेधाश्चरणरजसा यत्सुरौघार्थितेन ॥ ६ ॥
 
</verse>
<verse>
मामायुष्मन् ! कलय सहसा विह्वलं मित्रवर्गै -
 

र्
दूरं नीतं हतविधिवशाद्वल्लभायाश्च तस्याः ।

तस्माच्छीघ्रं खगपरिवृढ ! <add>( त्राणनाय ? )</add> व्रज त्वं

सन्देशं मत्प्रि<fix>य</fix>सहचरीवासतेयीं गृहीत्वा ॥ ७॥
 
</verse>
</page>