Malavikagnimitra /101
This page has not been fully proofread.
पञ्चमोऽङ्कः ।
९७
चेण अज्जसुमदिणा अह्मारिसं परिअणं उज्झिअ गूढं आणीदा एसा ।
राजा - श्रुतपूर्व मयैतत् । ततस्ततः ।
द्वितीया - भट्टा, अदो वरं ण आणीमो ।
परिव्राजिका - ततः परं मन्दभागिनी कथयिष्यामि ।
उभे - अज्ज कोसिईए विअ सरसंजोओ ।
मालविका —णं सा एव्व ।
उभे — दिवेसधारिणी अज्जकोसिई दुक्खेण विभावीअदि ।
भवदि, वन्दामो ।
परिव्राजिका - खस्ति भवतीभ्याम् ।
राजा - कथमाप्तवर्गोऽयं भगवत्याः ।
परिव्राजिका — एवमेतत् ।
विदूषकः - ते हि कहेदु भश्रवदी अत्तहोदीए उत्तन्तं असेसं ।
परिव्राजिका - (सर्वव्यम् । तावच्छ्रयताम् । माधवसेनसचिवं
ममाग्रजं सुमतिमवगच्छ ।
राजा - उपलक्षितम् । ततस्ततः ।
।
परिव्राजिका—स इमां तथागतभ्रातृकां मया सार्धमपवाह्य भ
वत्संबन्धापेक्षया पथिकसार्धं विदिशागामिनमनुप्रविष्टः ।
राजा - ततस्ततः ।
१. भर्तः, अतः परं न जानीमः ।
२. आर्यकौशिक्या इव स्वरसंयोगः ।
३. ननु सैव ।
४. यतिवेषधारिण्यार्यकौशिकी दुःखेन विभाव्यते । भगवति, व-
५. तेन हि कथयतु भगवत्यत्रभवत्या वृत्तान्तमशेषम् ।
शंगते भर्तृदारके माधवसेने तस्यामात्येनार्य सुमतिनास्मादृशं परिजनमुज्झित्वा गूढ-
मानीतैषा ॥ भर्तः, अतः परं न जानीमः ॥ आर्यकौशिक्या इव खरसंयोगः ॥ ननु
सैव ॥ यतिवेषधारिण्यार्यकौशिकी दुःखेन विभाव्यते । भगवति, वन्दावद्दे ॥ तेन
माल ०९
',
९७
चेण अज्जसुमदिणा अह्मारिसं परिअणं उज्झिअ गूढं आणीदा एसा ।
राजा - श्रुतपूर्व मयैतत् । ततस्ततः ।
द्वितीया - भट्टा, अदो वरं ण आणीमो ।
परिव्राजिका - ततः परं मन्दभागिनी कथयिष्यामि ।
उभे - अज्ज कोसिईए विअ सरसंजोओ ।
मालविका —णं सा एव्व ।
उभे — दिवेसधारिणी अज्जकोसिई दुक्खेण विभावीअदि ।
भवदि, वन्दामो ।
परिव्राजिका - खस्ति भवतीभ्याम् ।
राजा - कथमाप्तवर्गोऽयं भगवत्याः ।
परिव्राजिका — एवमेतत् ।
विदूषकः - ते हि कहेदु भश्रवदी अत्तहोदीए उत्तन्तं असेसं ।
परिव्राजिका - (सर्वव्यम् । तावच्छ्रयताम् । माधवसेनसचिवं
ममाग्रजं सुमतिमवगच्छ ।
राजा - उपलक्षितम् । ततस्ततः ।
।
परिव्राजिका—स इमां तथागतभ्रातृकां मया सार्धमपवाह्य भ
वत्संबन्धापेक्षया पथिकसार्धं विदिशागामिनमनुप्रविष्टः ।
राजा - ततस्ततः ।
१. भर्तः, अतः परं न जानीमः ।
२. आर्यकौशिक्या इव स्वरसंयोगः ।
३. ननु सैव ।
४. यतिवेषधारिण्यार्यकौशिकी दुःखेन विभाव्यते । भगवति, व-
५. तेन हि कथयतु भगवत्यत्रभवत्या वृत्तान्तमशेषम् ।
शंगते भर्तृदारके माधवसेने तस्यामात्येनार्य सुमतिनास्मादृशं परिजनमुज्झित्वा गूढ-
मानीतैषा ॥ भर्तः, अतः परं न जानीमः ॥ आर्यकौशिक्या इव खरसंयोगः ॥ ननु
सैव ॥ यतिवेषधारिण्यार्यकौशिकी दुःखेन विभाव्यते । भगवति, वन्दावद्दे ॥ तेन
माल ०९
',